Sytuacja hydrologiczna w rejonie Włocławka jest nadal bardzo trudna. W związku z utrzymywaniem się na Wiśle poniżej ujścia Narwi pokrywy lodowej i zatoru śryżowego prognozowany jest dalszy wzrost poziomu wody na tym odcinku - poinformował we wtorek IMGW.
W ciągu 30 lat wzrośnie liczba wezbrań na Bałtyku, a za 100 lat historyczne centrum Gdańska może znaleźć się pod wodą - prognozuje interdyscyplinarny Zespół doradczy ds. kryzysu klimatycznego przy prezesie PAN w komunikacie dot. skutków wzrostu poziomu morza m.in. dla Gdańska, Żuław i Półwyspu Helskiego.
Tempo topnienia globalnych pokładów lodu w ciągu ostatnich 23 latach wzrosło. W latach 1994 - 2017 Ziemia straciła jego ilość odpowiadającą powierzchni Wielkiej Brytanii i grubości 100 metrów - wynika z badania zespołu z University of Leeds.
W monitoringu podwodnego wytapiania lodowców z powodzeniem można wykorzystać techniki pasywnej akustyki podwodnej – udowodnili naukowcy z Instytutu Geofizyki PAN. Artykuł z wynikami ich badań ukazał się na okładce prestiżowego „Journal of the Acoustical Society of America”.
Udoskonalone analizy przewidują, że grenlandzki lodowiec będzie topniał o 60 proc. szybciej, niż zakładano. Oznacza to, że w najgorszym scenariuszu, poziom oceanów do 2100 roku podniesie się o 18 cm, a nie, jak sądzono wcześniej, o 10 cm.
W miarę ocieplania się klimatu, średni zasięg lodu morskiego w Arktyce spada. Jednak ostatnie rekordowo małe minimum odnotowaliśmy w roku 2012. Od tego czasu topnienie lodu zazwyczaj pod koniec lata hamuje. Dlaczego? Być może odpowiada za to… ocieplanie się Arktyki. Praca Francis i Wu, 2020 przedstawia możliwość istnienia ciekawego sprzężenia zwrotnego. Niestety, nie można liczyć na to, że „obroni” ono lód, jeśli temperatury będą dalej rosnąć.
Według najdokładniejszego jak dotąd badania, topnienie grenlandzkich lodowców zmierza ku punktowi, po przekroczeniu którego zmian nie da się już cofnąć. W skrajnym przypadku może to doprowadzić do permanentnego podniesienia poziomu mórz nawet o dwa metry. "Na szczęście" może to nastąpić dopiero za 600 lat.
W środku zimy 2016 roku u wybrzeży Antarktydy wydarzyło się coś nietypowego. Na lodzie morskim na Morzu Weddella otworzyła się ziejąca dziura, która ostatecznie rozszerzyła się do prawie 13 000 mil kwadratowych. Była to największa przerwa lodowa obserwowana w tym regionie od dziesięcioleci. Następnej zimy uformowała się kolejna dziura, odsłaniając tym razem ogromne 20 000 mil kwadratowych wody oceanu. Naukowcy wreszcie odkryli prawdopodobną przyczynę tych anomalii.
„Icemill – pure water for global sustainability” to koncepcja ogromnej instalacji, która pozyskiwałaby wodę pitną z oceanów, bazując na metodzie odsalania przez zamrażanie. Projekt Katarzyny Przybyły, doktorantki Politechniki Wrocławskiej, opiera się na zjawisku krystalizacji cząsteczek wody – temperatura zamarzania czystej wody jest bowiem wyższa niż roztworu wody morskiej.
„Rozpuściło nas ostatnie 10 tysięcy lat. Mieliśmy fantastycznie stabilny klimat i różnorodną przyrodę. Nic tylko siać zboże, hodować zwierzęta, udomawiać kolejne gatunki, rozwijać cywilizację i dyskutować o kulturze. To się powoli kończy i robi się coraz mniej przyjemnie” - rozmowa z prof. Janem Marcinem Węsławskim, dyrektorem Instytutu Oceanologii Polskiej Akademii Nauk.
Prokuratura bada nagłe zatonięcie luksusowego jachtu na Sycylii
Londyn napędza turystykę na Wyspach Brytyjskich
Nadodrzanka wpisana do sieci TEN-T. Kompleksowa modernizacja do 2040 roku
Humbaki tworzą narzędzia do polowania na kryle. Naukowcy zdumieni
Jeden z największych kontenerowców OOCL zawitał do Baltic Hubu
Dzień ze Strażą Graniczną z Krynicy Morskiej